THE
NETHERLANDS MINISTER OF EUROPEAN AFFAIRS NICOLAI ON TURKEY
An address of the Netherlands Minister for European affairs
Atzo Nicolai in Maastricht, April 2004
------------------------------------------
SUMMARY
IN ENGLISH
In this note in the Netherlands language Anton Smitsendonk, a former
Netherlands Ambassador and earlier Counsellor in Turkey,
criticizes his government's policy as it prepares to lead the European
Union in the decision this year on Turkey's demand for accession.
He refuses to attribute the favorable Netherlands position towards
Turkey to an old slogan "rather be turkish that papist"? since
religious peace in Holland is exemplary. He rather sees another
characteristic of present day society at work: Dutch foreign policy has
occasionally an other-worldish character, a preference for hope over
reality. Smitsendonk sees here the influence of the fact that the
Netherlands has no more colonies to administer. While the end of
colonialism is good for many reasons, it has taken away from the
Netherlands people a hands-on occasion to develop realism about the
world. Holland now sometimes prefers to "dream the world" rather than
to manage the world.
He thinks that giving in to Turkey's obstinate demands for admission
into the European Union, the Dutch and other politicians would be
gravely irresponsible, putting in danger internal european
cohesion which in coming decades will be sorely needed (agricultural
reform, outsourcing, equilibrium between generations in a greying
society, solving retirement problems, caring for the poor new Union
members). The so-called "Copenhague criteria" for accession may be
necessary as far as they go, but they in fact do not go very far,
neglecting factors of history, tradition and identity . The criteria as
they stand may be necessary, but they are by no means sufficient.
The people of Europe should say so in coming european elections, and
take the accession files out of the hands of the diplomats and the
politicians of yesterday. Against the Minister's plea "a deal is
a deal" the author puts his answer that there was no deal, not
with Turkey nor with our own European populations. His conclusion is
therefore: "NO (such) DEAL!".
============================================================== =-
De Minister voor Europese zaken de Heer Atzo Nicolai heeft in
Maastricht een toespraak gehouden over de toelating van Turkije. De
toespraak bevatte eigenlijk geen nieuws en dat is zo laat in het
programma ook begrijpelijk. Het nieuwe was voornamelijk een stijlfiguur
die herhaaldelijk werd gebruikt namelijk "A DEAL IS A DEAL", om
te benadrukken dat we de trend naar toelating van Turkije niet meer
moeten omdraaien.
Maar dat was wat onvoorzichtig want de uitdrukking "a deal is a deal"
leidt tot de gedachte dat er eigenlijk helemaal geen "Deal" is gweest.
Niet met Turkije en zeker niet met onze eigen publieke opinie.
Wel is er dertig jaar lang een patroon geweest van halve beloften,
kwart toezeggingen, knipoogjes, toespelingen, speeches met een glazen
champagne, werkcommissies op onderdelen zoals economische en juridische
hervormigen, onderzoeken van het Europese Parlement etc, kortom een
patroon van "gewekte verwachtingen" (note[1]). Maar dat gehele patroon
kan niet als een "Deal" gelden waarop men niet zou kunnen terugkomen.
Verder is met onze eigen nederlandse en europese bevolkingen ook geen
sluitende deal gemaakt of hun mandaat gezocht. Nooit is er een brede
maatschappelijke discussie geweest. De kernvraag "waarom Turkije?"
heeft nooit een beslissend argument opgeleverd. Vandaar dat voor de
vraag "waarom Turkije?" een geheel andere vraag in de plaats werd
gesteld namelijk : "Turkije, ja waarook eigenlijk ook niet ?" dus met
een omkering van de bewijslast, en het buiten spel zetten van ons
interne beraad.
Een schandelijk gedrag van onze Europese onderhandelaars dat zij zich
zulke trucs lieten welgevallen. Van de kant van Turkije wellicht enig
vermaak dat wij erin trapten. En natuurlijk een blijvend gedram zonder
enig gevoel van waar de grenzen van acceptatie lagen. Zo moesten beide
partijen wel in de huidige impasse belanden.
"Deal is een deal" Daarmee wil deMiniser zeggen dat het partoon van
verwachtingen onomkeerbaar is. Maar is dat zo ? De heren Delors,
Rocard, van den Broek, Kok, Solana, Straw, Fisher, Chirac,
Schröder en nog enkele honderden politici, ministers,
parlementsleden, diplomaten van de laatste derig jaar moeten nu
maar incasseren dat zij door Europese volkeren ten aanzien van Turkije
worden gedesavoueerd. Is dat niet sneu voor hen? Misschien, maar verder
heel acceptabel. Hun staat van dienst op andere punten is
belangrijk genoegd om op dit ene punt een desaveu te verdragen.
En voor de Turken zal verwerping van toetreding ook verdraaglijk worden
als zij tot het nuttige inzicht kunnen komen dat de tijden sinds
Atatürk veranderd zijn .De strikte vergelijking van Ataturk :
"modernisering = verwestersing = is toetreding tot europa" is
niet meer nodig. Landen kunnen moderniseren zonder te verwestersen.
Turkije heeft belangrijke vorderingen gemaakt als natie. Het is beslist
geen muurbloempje dat aan de rand van de dansvloer staat, en alleen een
uitnodiging van Europa kan verwachten. Het land heeft met de buurlanden
rondom de Zwarte Zee, en met Centraal Azie een enorm actief patroon van
politieke commerciele en culturele relaties dat nog steeds verder wordt
uitgebouwd, een programma waar Europa geen weet van heeft.
Waarom dan aan onze kant alle voorzichtigheid in de wind te slaan? Wij
zullen in Nederland en Europa de basis van vertrouwde op traditie
gesteunde solidariteit en affiniteit en homogeniteit hard nodig hebben
om de grote maatschappeijke vraagstukken op te lossen.
Landbouwhervorming, ruimtelijk ordening, pensioenvoorzieningen,
arbeidsmarkt. Zware problemen die nodig maken dat we op grond van
solidariteit offers kunnen vragen. Dat kunnen wij minder goed met de
Turken erbij.
Waarom deze verlekkerdheid op de "Grote Geopolitiek"? Is het zo
belangijk om een "sein van tegenmoetkoming aan de islamitische wereld"
te geven? En juist ten aanzien van Turkije? Dat sein zal alleen maar
kunnen zijn dat Islam druk serieus wordt genomen. Een sein van zwakte.
Is het idee Europa in omvang groter maken om zo tot een
"Grootmacht" te komen? Misschien tegen de Amerikanen? Dank U wel, hoeft
niet.
Ooit waren we een land dat uitgebreide gebieden kon besturen. Maar
sinds de de-kolonisatie (op zich een goede zaak ) zijn we ons gevoel
voor wereldrealiteit kwijt geraakt. Waarom deze dromerij? Want dat het
een herleving van "liever Turks dan Paaps" zou zijn, is bij de huidige
vrede tussen onze geloofsgemeenschappen geheel ondenkbaar. (noot[2] )
Met Turkije kunnen we andere dingen doen dan toelating als volledig
lid. Er kunnen creatieve patronen van samenwerking ontwikkeld worden
waarin ook voor geo-politiek aandacht zal kunnen zijn. Bv de grote
externe activiteit van Turkije is nog wat zwak ten aanzien van de
Middellandse Zee . In Turkije heeft men van MEDA bijna niet
gehoord. Daar kunnen we Turkije nauwer in betrekken. En nog veel meer
kan worden ontwikkeld.
========================================================== =
NOTES
[1] Goedbedoeld maar in wezen lachwekkend en eigenlijk voor de
wederpartij beledigend bij voorbeeld het argument dat voor Europa
Christelijke waarden inderdaad een basis zijn , maar dan niet in de zin
van een monopolie, zodat ook de Turken vrij zijn om te besluiten die
christelijke waarden over te nemen. (rapport Oostlander).
[2] Minister Nicolai vindt het echter nog wel de moeite waard de
opmerking te maken : You can see why Dutch Protestants used the
crescent moon, also found in the Turkish flag, as the symbol of their
struggle for religious freedom Waar ik hem minder in volg is zijn
kenschetsing van Willem van Oranje als "a brazen fellow" De Prins was
allesbehalve dat. Niet alleen de geschiedenisboeken maar ook de
eerste coupletten van ons volkslied getuigen daarvan