Is het zo erg - EST-CE VRAIMENT GRAVE SI LES FRANÇAIS DISENT NON ? –

………….als de Fransen op 29 Mei « nee » zeggen  ?

 

Anton Smitsendonk et Gerard Hannezo, Paris 1 mai 2005

 

Le but de la présente lettre    est d’ informer nos amis sur ce qui est nouveau sur le site Internet http://www.voices-of-europe.org   . Mais il est dans la nature de notre site de conserver les articles – pour autant qu’elles conservent une actualité. Vous retrouverez donc le projet préparé par Gérard Hannezo pour un partenariat privilégié avec la Turquie, ainsi que nos observations sur  les « critères de Copenhague » , les « virus» a éviter dans notre grammaire diplomatique et autres documents. (Président Bush a Istanbul, etc)   Cette fois-ci nous voulons nous diriger plus spécifiquement aux amis aux Pays Bas puisqu’ ils auront à se prononcer sur le referendum concernant un traite -constitution pour l’Union Européenne trois jours après le referendum français. (voire sommaire en langue anglaise a cote.) Dans l’opinion publique des français une multitude de raisonnements et de sentiments est à l’œuvre. Pas toutes les motivations n’ont la même pertinence ou le même poids réel.  Mais les arguments sont dignes de respect et inspires par une vraie sollicitude pour le futur de l’Europe Il peut être très approprie si le public français voudra manifester son mécontentement avec la politique de son gouvernement et de celui des autres pays concernant la candidature de la Turquie, sur le manque d’établir des critères de identifier, le manque de poser des frontières, et l’action très confuse de la Commission, le Conseil et le Parlementent Européen en particulier. Ces institutions n’ont pas montre une preuve de fidélité (par exemple le parlement européen dans la question turque) et rien nous garantit que cela serait mieux sous la constitution proposée    La discussion en pleine vigueur en France depuis des mois commence maintenant aussi aux Pays Bas Sur les pages de  http://www.voices-of-europe.org  Gérard Hannezo et moi nous nous sommes promis de ne pas nous prononcer en définitive dans un des deux sens. Ce n’est pas a cause d’une manque de conviction mais pour une fois manifester que les deux points de vue sont également respectables et peuvent tous les deux trouver leurs racines dans une amour pour la vraie Europe On ne doit donc pas accuser globalement les fauteurs du NON de répandre des mensonges (des « contre- vérités » comme le dit demi-poliment Monsieur van Balkenende) Comme le dit très bien notre ami et allie Frédéric Pichon un contrat de mariage peut être parfait mais s’il ne correspond pas au véritable choix des époux il est nul. De même la constitution n est rien si elle laisse planer le doute sur la Turquie. Les organes de l’Union Européenne ont montré une grande faiblesse concernant la Turquie surtout durant la présidence Hollandaise. Or rien garanti que l’attitude du Conseil (avec ses prétendus décisions de Helsinki, ses soi-disant critères de Copenhague) l Commission  (AVEC ses recommandation concernant la Turquie avec référence a l’implosion démographique de l Europe) et surtout le néfaste Parlement Européen qui a peine choisi s est déjà éloigne de son électorat et a fait le désastreux choix pour la Turquie, victime de angélisme et parfois de corruption commerciale turque Rien ne garanti que ces institution centrales de Union Européenne auraient demain sous la Constitution une âme nouvelle.   Nous insistons donc ici sur nos pages de Voices-of-Europe.org sur la nécessite que les deux camps, celui du OUI et celui du NON se traitent avec courtoisie et sans s accuser mutuellement de mensonge.   Tous les deux cotes ont le bien-être de l Europe a coeurs, Les NON aussi que les OUI.   Monsieur Bot accuse certains de ses adversaires de « coquetter » » avec leur pessimisme. Mais n’est il pas lui-même coupable d’avoir coquette largement durant la présidence hollandaise avec son optimisme angélique envers le monde islamique et envers la Turquie « faire des gestes » Tel comportement gesticulatoire est coquet mais imprudent. Il n’est pas dans la responsabilité des hommes d’état de lancer leurs peuples dans des aventures. Est-ce que son optimisme fut nourri par de doux souvenirs du temps ou il fut ambassadeur des pays bas en Turquie, des engagements pris ?. La Constitution présente est affaire d’avanturiers. C’est expressément reconnu dans le Préambule (« la grande aventure »). Quand aux Pays Bas nous avons fait l’Union d’Utrecht pour notre indépendance ce fut par stricte nécessite. Les hommes d’état doivent veiller aux nécessites, pas aux aventures.   Anton Smitsendonk

SUMMARY Political leaders on the side of government and the EU exceed themselves in alarmiste comments if the French should vote “no” on may 29th (Solana, Delors, Chirac, Sarkozy, Villepin, Bayrou, Douste-Blazy) They fear that a “no” would cause immobility in the Union’s development, a loss of credibility of France and of the European Union. We argue that there are various motivations for a “non” in France at work. They are mixed and unequal in their pertinence and weight. Fear for adaptation to a more global world is also part of those motives. But on the other side, the side of the “oui”  there are similar exaggerations. A “Europe-puissance” as objective for the constitution, a wish to position the Union against de USA as another pole, has other features of a dreamlike nature   Let the dice now roll. If the French should say “no” on may 29 th (“la Franceréelle” as opposed to the present ruling class) we will take it in their honor. Reculer pour mieux sauter ! The arguments, or rather motivations for a “no” are varied and of unequal weight. There are §          A rejection of Chirac personally §          A rejection of the President’s office as an institution in so far as it claims a monopoly on foreign policy and subsumes European question under “foreign” policy (Balladur is working to change that bit not yet successful) It is inadmissible that questions like the admission of new members of the European Union are reserved to the President alone. His extreme position in rejecting any reference to the Christian roots of Europe is a similar abuse of constitutional power. §          The Bolkestein directive. It is somewhat related to the french preference of social cohesion over economic efficiency. But in this case that element plays only a temporary role until Poland has reformed its economy. §          social cohesion is much more directly and in a permanent manner involved in the question ot Turkey’s candidature since such an admission would disturb europe both in its center and in its peripheries.. Chirac went so far as to say that islam was also one ofr the founding roots of Europe. Turkey’s accession would do great damage to political and social cohesion both at the top level of European structures as also in our suburbs. §          Other political leader (Christine Boutin, Philippe de Villiers) go into greater depth mentioning a weak european immigration policy, unsafe constitutional provisions on cloning (reproductive cloning forbidden but therapeutic cloning not mentioned) and equality advocated for any religious, social or sexual tendencies (including marriage for homosexuals and adoption facilities). A most detailed and devastating analysis of the Treaty has been given by Georges Berthu “L Europesans les peuples”. §          A french “no” can also be explained as a rejection of policies of european agencies, like the European Commission (its advocacy of immigration to correct demographic imbalance, mentioned in its recommendation on Turkiey) the Council, and the European Parliament. The Parliamentarians were elected only six months and already they were captured in a partitocracy which led them to accept Turkey’s accession. All these top European agencies have been found wanting and prone to mismanagement Many french have therefor lost any confidence that even under e new constitution the result would be different.If a new constitution is to be drafted (and the NICE treaty modified) this lack of confidence has to be addressed.   (the author signs as “a member of the CDA party in constructive dissent”)

 

 

 

Is het zo erg……… .als het Franse volk straks “Nee”zou zeggen tegen het verdrag-grondwet   voor de  Europese Unie?

( recente opiniepelingl per 050422 zegt  58% tegen)

 

Daar staan al die zwaargewichten, de Europese treinconducteurs te trekken aan het touw van de grootste alarmklok die we in tijden hebben horen luiden.

Solana (de man die vindt dat “Turkije zijn plaats in Europa al lang had geboekt”) – Delors, (“Le non serait un cataclysme politique”) Chirac (“ si le non l’ emporte c’ est que la construction europeenne s’ arrete… la France cesserait d’ exister politiquement. Le non. c’est le chaos”), Villepin (“Du jour au lendemain la France rapetisserait”), Sarkozy (“Le “non” serait se condamner a l’ ímmobilisme, refuser d’avancer sur la route du changement”) Prodi, Bayrou (“la fin de l’Europe politique”) Douste-Blazy, en ook commentoren als Alex Adler : “Le non serait un Sedan diplomatique” Jean d’Ormesson (« le referendum européen est pollue par un débat franco-français ») Figaro  050426 « Le referendum français gâche l’ambiance en Europe »

 

Zou het “Nee” van de Fransen werkelijk een schande voor Frankrijk zijn? Gaat Frankrijk daarmee zijn functie als “motor” van Europa verliezen? (wij Nederlanders hebben geen motor van buiten nodig en zeker niet van Frankrijk of Duitsland, of van beide tezamen)  En verliest Europa aan geloofwaardigheid in de wereld? Over wat voor een Europa gaat het dan? Wat nu voorligt in het referendum is niet een keuze voor of tegen Europa, (Noorwegen en Zwitzerland gaan vrijuit) maar over een bijzonder product van een bijzondere groep, de tractaat tekst voorbereid door de Europese Unie.

 

Een Frans “nee” is naar onze mening helemaal geen schande. Integendeel. De Franse motieven mogen wat gemengd zijn. Niet alle zijn even pertinent of van gelijk gewicht. Maar uiteindelijk gaat het om wat Europa is en moet blijven.. Het gaat om de grenzen en daarmee ook de inhoud van Europa.

Waar liggen die grenzen ? Dan denken we aan de Turkse candidatuur.

De Duitsers waren het eerst wakker, vooral de CDU en CSU sinds tientallen jaren terwijl de anderen sliepen. Zij hebben het thema van Turkse toegtredingseisen al lang geleden op tafel gelegd in gesprekken in eigen land maar ook met andere landen in het Europese Parlement in Brussel. Angela Merkel krijgt bij de Schroeder opportunisten en bij Erdogan in Ankara geen kans om een speciaal partenariaat af te spreken. (over zulk een partenariaat is er een voorlopig geformuleerd voorstel van Gerard Hannezo op de site http://www.voices-of-europe.org)

 

Maar na de Duitse CDU en CSU nemen nu de Fransen de fakkel over en denken hard na over de toekomst van Europa.

 

Is dat te betreuren. Mag een referendum alleen maar een “JA” opleveren? Misschien hebben we wat bedenktijd nodig. Was die conventie in Brussel soms zo optimaal ? Was het resultaat niet in belangrijke mate al afgekocht van de deelnemers en door de Commissie gesubsidieerde NGO’s?

 

Wat verliezen we als het verdrag er ditmaal niet komt ? Gezamenlijk Europees beleid ? Welk beleid ? De lijn van de amechtige Chirac en Villepin die met de hulp van een paar afrikaanse oud-kolonies in de Veiligheidsraad tegen de Amerikanen gaan conspireren?

Bij geunificeerd buitenlands beleid hadden we in 2003 in Nederland geen kans gehad om met de Britten en de Spanjaarden Italianen en anderen aan de operaties in Irak deel te nemen.

Dan hadden we ook waarschijnlijk moeten inbinden t.a.v. het stabiliteitspact, dat Minister Zalm lange tijd moedig overeind hield.

 

Neen, liever geen Europese voorzitter en nog geen Europese minister van Buitenlandse zaken. Daarvoor is de tijd nog niet rijp.

 

Elke aanvechting van een “ Europepuissance”is slechts hypergeventileerde ambitie zonder een substraat in de realiteit. Als we zorgen dat onze maatschappijen en onze economieen in Europa wat voorspoed kennen en een ordelijk leven leiden, komt de macht wel vanzelf. Een vooraf ge-adverteerd streven naar macht is ijdele demonstratie en daarom lachwekkend. Maar dan moet onze zorg wel gericht zijn op sociale cohesie.

 

Ook kunnen wij de voorbereiding van belissingen in buitenlands beleid verbeteren door gezamenlijk analyse zodat niet bv Frankrijk door een oeroude mythe van vriendschap met Servie tot Milosjevic veroordeeld is. Afgedwongen eenvormigheid in buitenlands beleid zou onze mogelijkheden voor overleg beperken. Een dwangkoker van eenvormigheid moeten wij niet accepteren. En zeker niet van een Frans-Duitse combinatie.

 

Bewonderen we dan alle argumenten die bij het Franse “Neen” spelen?

 

Zeker niet allemaal. Er is een veelheid van argumenten en sentimenten. En niet alle zijn van even zwaar gewicht

§          Een vrij algemeneafkeer van Chirac als persoon om allerlei redenen waarin wij als buitenlanders buiten willen blijven.

§          Maar naast het persoonlijke is er ook eeninstitutioneel aspect. Onder het huidige franse regime heeft de President de alleenmacht over internationaal beleid. Hij interpreteert dat als inhoudend ook alleenmacht over het Europa-beleid. Balladur en anderen proberen de inspraak van het parlement te vergroten maar dat is tot dusver niet gelukt. Daardoor draagt de President het volledige onus van zijn beslissingen en uitspraken zoals zijn voorkeur voor Turkse toetreding. Zijn afkeer van een verwijzing naar christelijke wortels in de Grondwet, zijn extreme buitenlandse standpunten (Multipolaire wereld, mobiliseer Afrika tegen Amerikaanse Irakpolitiek etc) hebben geen democratische procedure doorgemaakt en wekken verzet op.

§          Afkeer vn de Bolkestein richtlijn. Ook dat argument verdient  geen schoonheidsprijs. De moeilijkheid voor het behoud van sociale cohesie die daarbij te berde wordt gebracht is er hoogstens een van tijdelijke aard, voor een overgangstijd tot de Polen hun zaken wat op orde hebben. Dan zullen de Polen minder reden hebben naar Frankrijk te migreren en zij die nog komen zullen zich voortreffelijk integreren zoals generaties van Polen dat al eerder hebben gedaan, geheel anders dan de Marokkanen of Turken. Het was leuk dat Bolkestein de moeite nam (tegen de zin van de Franse en Nederlandse regering) om zijn voorstel in Parijs in de persclub uit te leggen. Het feit dat hij zich binnen Parijs per metro verplaatste trok van de Fransen pers bijna nog meer aandacht dan zijn uitleg. Een ander land zou een ambassade –auto ter beschikking hebben gesteld. Maar dat is voor Bolkestein niet van belang. Hij kan zich immers thans bewegen als “partikulir sadja? ”(als Nederlanders deze indo-kreet nog begrijpen). We kunnen misschien beter zeggen “ als koop-man uit Amsterdam” zoals hij zich zelf ooit schijnt te hebben getekend.

§          De afkeer van de Bolkesteinrichtlijn, waaraan Chirac en ook Brussel uit vrees voor een Frans “neen” nu zo grif hebben toegegeven staat echter niet op zichzelf. Zij is deel van een wijdere Franse afkeer van aanpassingen van de maatschappij aan de wereldmarkten. Michel Albert – o.m.voormalig President van UNIAPAC de Internationale van de Christelijke ondernemers – heeft in zijn boek “Capitalisme contre Capitalisme” de voordelen van het Rijnlandse model boven het Angelsakise model uiteengezet.en zich bevreesd getoond dat het angelsaksische model in Frankrijk zou oprukken. Intussen is wel duidelijk dat in Duitsland – kern van het Rijnlandse model – aanpassingen van maatschappij en economie dringend en dat sommige angelsaksische elementen zoals flexibiliteit en transparant nodig en wenselijk zijn, zowel in Duitsland als in Frankrijk.

§          Een veel sterkere grondslag in de bezorgdheid voor sociale cohesie heeft de afkeer van Franse volk tegentoetreding van Turkije.Die toetreding zou veel grotere en permanente verstoring teweegbrengen dan Bolkestein’s  Poolse loodgieter. (zie “Carnival of Romantic Diplomacy” in http://www.voices-of-europe.org ) Mag de Turkse kwestie niet ter sprake komen wanneer het over de Europese Constitutie gaat? Zijn dat werklijk twee wezensvreemde zaken zodat men over een ontoelaatbaar amalgaam moet spreken? Dat staat nog te bezien. De Constitutie maakt beslissingen in de EU- organen in grote mate afhankelijk van het aantal ingezetenen van een land. Met Turkije potentieel het zwaarste bevolkingscijfer zou de macht van nieuwkomer Turkije buitensporig worden en tot chaos leiden zowel in de beslissingscentra van Brussel als in de buitenwijken van onze steden.. 

§          Ook speelt bij de Fransen mee een kritiek op de huidige wijze van optreden van Europese Unie organen zoals de Commissie, de Raad en het Europese Parlement. Men kan wel zeggen dat onder de Constitutie zulke organen anders en zorgvuldiger zouden opereren, maar voor zulk een opvatting ontbreekt thans de band van vertrouwen. Voorbeelden ?

o         De Europese Commissie die massale immigratie als oplssing voor de pensioenproblematiek aandraagt, mede als argument voor Turkse toetreding.

o         het onwaardige Europese Parlement waarvan de leden – nog geen zes maanden op hun stoel in Straatsburg en Brussel – zodanig het contact met hun kiezers hebben verloren dat zij met 420 tegen 120 een voorwaardelijke toetreding van Turkije tot de Europese unie hebben aanvaard, geheel tegengesteld aan de gevoelens van onze Europese volkeren. De Turken mochten de Constititietekst zelfs meetekenen, en in het Europese Parlement mag de Erdogan partij nu bij de ChistenDemocraten aanzitten. Blijkbaar vallen onze parlementsleden nadat zij in eigen land zijn gekozen onder een straffe partij-discipline die het hen onmogelijk maakt hun beloften aan het thuisfront na te komen. Wij horen verder allerlei dingen over de economische lobby-invloed en corruptie die door Turkije in euro-kringen wordt bedreven. Bij dit verraad van de europarlementariers moet men niet verwonderd zijn als de Franse kiezers niet gecharmeerd zijn van een Constitutue die de macht van dat parlement nog zou vergroten. Ook het gewetensonderzoek dat die Parlementariers aan de voorgestelde Eurocommissaris Buttiglione oplegden en de verschillende parlements resoluties inzake sexuele en bio-ethische zaken boezemen geen vertrouwen in.

o         De Europese Raad die zich gebonden verklaart aan beslissingen in Helsinki waarover nooit met eigen onderdanen is onderhandeld is een ander voorbeeld van europese misdraging. Het beroep van regeringsleiders op zulke eerdere beslissingen is niets anders en niets meer dan appel aan een zelfgeschapen precedent. De zogenaamde “Criteria van Copenhagen” zijn ook niets meer dan beleidsvoornemens van diezelfde staats en regeringshoofden en die geen enkele juridische status hebben. Die criteria zijn dan misschien wel nodig, maar niet voldoende (zie daarover ook http://www.voiices-of-europe) dus ook niet voor toelating van Turkije.

§          Het voorgaande punt zou de overweging kuitnnen ingeven dat men de Commissie, de Raad en het Europese Parlement onder een veel straffere curatele moet stellen, en parlementariers aan hun verkiezingsbeloften moet houden. Maar hoe dat gedaan kan worden, is een grote vraag en daarop behoeven wij nu niet in te gaan. Dat doen we maar als de Conventie zijn werk moet over doen, na een duidelijk “Neen”.

§          Relatief sterk gefundeerd zijn ook de argumenten van hen die zich in de Constitutietekst verdiepen. Wij denken aan Christine Boutin (Forum des Republicians Sociaux, een groep binnen de door Nicolas Sarkozy voorgezeten UMP) en aan Philippe de Villiers (zijn boek « Les turqueries de grand Mamamouchi » editions Albin Michel en verder veel manifesten) Zij hebben het over bio-ethische vragen. De constitutietekst verwerpt bij voorbeeld “reproductive cloning” maar schijnt therapeutische cloning open te laten (artikel II-63).  Het initiatiefrecht voor een miljoen burgers acht Christine Boutin slechts in het voordeel van een door lobbies geregeerde maatschappij en zeker niet serieus te nemen als teken van vergrote democratie. De proclamatie van gelijkheid van religieuze en sexuele voorkeur (art II-81 inzake non-discriminatie zou verschillende Franse wensen en doelstellingen in strijd met het EU-recht brengen. Men zou bij voorbeeld adoptie door homopartners niet verder kunnen tegenhouden. De Villiers vindt het voorgestelde immigratiebeleid slap, Georges Berthu, oud Europees parlementarier (“L’Europe sans les peuples”, uitgeverij Francois-Xavier de Guibert) heeft een zorgvuldige analyse gemaakt van alle artikelen, en ook hij komt uit op een uitdrukkelijk “nee”.

 

Is het zo erg als de Fransen op 29 mei “NEEN” zouden zeggen?

Neen. “Reculer pour mieux sauter!”. Er komt een betere tekst, en bovendien redden de Fransen ons van de Turkse candidatuur. Ook Nice zullen we dan moeten herzien .

Als het zover komt kunnen de historici onder ons het overigens begrijpelijke verraad van Francois I, (zijn alliantie met sultan Soleiman, begrijpelijk als Karel V je gevangen houdt !) en dat van Louis XIV (die Habsburg in de rug aanviel toen de Turken Wenen belegerden in 1683) uit de interne europese boekhouding schrappen.

Met dank en eer aan de Fransen kunnen wij dan eindelijk aan de slag.

Een ander soort Europese Unie, en een ander soort verdrag voor Turkije zal dan mogelijk worden.

Laat de treinconducteurs maar fluiten voor het vertrek van een lege trein Laat de klokkenluiders maar beieren.

Hulde aan de Fransen als zij op 28 mei “Neen” zouden zeggen, drie dagen voor het Nederlandse volks-referendum waaraan sommmige van onze politieke partijen zich vooraf plechtig gebonden hebben. Pas op als men daarop terug zou komen !

De huidige  ons voorgelegde Constitutie is een zaak voor avonturiers. Dat is zo erkend in de Preambule (« la Grande Avonture »). Toen wij de Unie van Utrecht sloten voor onze onafhankelijkheid was dat uit strikte noodzaak. Staatslieden moeten over de noodzaken waken, niet het avontuur zoeken.

 

Anton Smitsendonk  (lid CDA in constructief protest)

Gerard Hannezo (directeur site internet  http://www.voices-of-europe.org

Paris 1 mai 2005